Como explicar a ausência de consenso sobre a escolarização na Hungria

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

Iván Bojami

Resumo

Este artigo apresenta a génese e o funcionamento dos vários organismos de negociação e consulta do ensino básico e secundário introduzidos a nível nacional após a mudança de regime na Hungria. Com base na constatação do modo de criação e de funcionamento destes organismos, formula-se a hipótese de que os movimentos importantes de mudança no domínio da política educativa que ocorreram durante as últimas duas décadas podem ser parcialmente atribuídos às características estruturais destes organismos.

##plugins.themes.bootstrap3.displayStats.downloads##

##plugins.themes.bootstrap3.displayStats.noStats##

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

Secção

ARTIGOS

Como Citar

Bojami, I. (2011). Como explicar a ausência de consenso sobre a escolarização na Hungria. Educação, Sociedade & Culturas, 34, 51-66. https://doi.org/10.24840/esc.vi34.2188

Referências

Bajomi, Iván (2003). Un jeu de balancier: La définition réglementaire des contenus d’enseignement dans la Hongrie post-communiste. Revue Internationale d’Éducation de Sèvres, 32, 42-50.

Bajomi, Iván (2006a). Az országos köznevelési tanács visszaállítását szorgalmazó ’56-os javaslat. Educatio, 4, 492-510.

Bajomi, Iván (2006b). Érdekegyeztetés és konzultáció a közoktatásban. In Konfliktusok és konszenzusképzés az oktatásban (pp. 249-275). Budapest: Új Mandátum Könivkiadó.

Bajomi, Iván, Berényi, Eszter, Neumann, Eszter, & Vida, Júlia (2009). Governing autonomy: From curricular policies to quality assurance and student assessments (rapport de recherche).

Déloye, Yves (1997). Sociologie historique du politique. Paris: La Découverte.

Delvaux, Bernard (2008). On the role of knowledge in the course of public action. In Bernard Delvaux & Eric Mangez, Towards a sociology of the knowledge-policy relation (rapport de recherche) (pp. 3-97).

EURYDICE (l996). Conseils consultatifs et autres formes de participation sociale dans les systèmes éducatifs de l’Union Européenne. Bruxelles: Eurydice.

Fináczy, Erño (2000). Tudós tanárok, tanár tudósok sorozat. Budapest: Országos Pedagógiai Könyvtár és Múzeum.

Garrigou, Alain (1988). Le secret de l’isoloir. Actes de la Recherche en Sciences Sociales, 71-72, 22-45.

Gauthier, Roger-François, & Le Gouvello, Margaux (2009). Establishing a «common core of knowledge and skills» at the end of compulsory education in France 2005-2006.

Gérard, René (1991). Un nouveau paysage consultatif au Ministère de l’Éducation nationale: Le Conseil Supérieur de l’Éducation. Savoir Éducation Formation, 3, 479-500.

Halász, Gáborral, & Lukács, Péter (1989). Fordulat és megújulás Tézisek egy közoktatási koncepcióhoz. In Péter Lukács & György Várhegyi (Coords.), «Csak reformot ne...» (pp. 10-28). Budapest: Edukáció kiadó.

Horváth, Márton (1978). Közoktatás-politika és általános iskola. Budapest: Akadémiai kiadó.

István, Perjés (2006). Egy forradalom pedagógiája: a balatonfüredi pedagógiai konferencia. Budapest: Aua.

Mangez, Catherine, Maroy, Christian, Branka, Cattonar, Delvaux, Bernard, & Mangez, Eric (2009). La construction des politiques de pilotage et d’évaluation en Communauté française de Belgique: Une approche cognitive.

Palier, Bruno, & Bonoli, Giuliano (1999). Phénomènes de path dependence et réformes des systèmes de protection sociale. Revue Française de Science Politique, 49(3), 399-420.

Rosanvallon, Pierre (1992). Le sacre du citoyen: Histoire du suffrage universel en France. Paris: Gallimard.

Van Zanten, Agnès (2004). Les politiques d’éducation. Paris: PUF.